La vallée de misère

Ze kunnen er soms toch wat van, een stuk natuur een naam geven die erg tot de verbeelding spreekt. "La vallée de Misère" is er zo een en het is voorlopig nog gissen naar de oorsprong van die naam. De vallei volgt de beek van "le Ruisseau des Moulins". Je kan ze bereiken door in Rocroi op de halve ringweg een straat in te slaan die bijna pal west loopt en die eveneens "Vallée de Misère" heet. Het is een heel mooie holle weg, die wat doet denken aan Engelse wegjes waarop je je steeds afvraagt "okee, en wat als er nu een tegenligger komt".

Wij hebben de wandeling integraal op die holle weg gemaakt, heen en terug, want in de bossen waren ze net aan het jagen. Ooit maak ik dus nog een update van deze bijdrage. Het idee was om de "Chemin de la grosse pierre" te volgen, tot aan de verharde weg, dan linksaf te slaan, terug tot op de asfaltweg, dan even naar de grote weg tussen Rocroi en Revin om de beek over te steken en dan de beek volgen richting Rocroi en zien waar we uitkomen om naar de parkeerplaats te kunnen terugkeren.

De moeite waard om te proberen, of wachten tot ik de aansluitingen gevonden heb. Hieronder vind je de bewegwijzerde route van 11 km zoals vooropgesteld in Rocroi.

Bewegwijzerde wandelingen in Haybes

We hadden het al eens over het maison des randonnées in Haybes, waar je fietsen kan huren, kaarten kopen en versnaperingen of drankjes nuttigen. Links van het centrum loopt een asfaltweg waarlangs drie bewegwijzerde wandelingen vertrekken: een rode (12 km), een blauwe (8 km) en een groene (6km). Om het gemakkelijk te maken, is de groene wandeling op de kaart in het geel gemarkeerd, maar ik knies: ze hebben echt hun best gedaan om te vermijden dat je verdwaalt want om de vijftig à 100 meter hangt een bordje.

Wij hebben de blauwe en de groene gedaan en de kortste is de mooiste over heel de lijn. Alle drie lopen ze eerst omhoog, langs de beek die de ietwat vermakelijke naam "Mohron" draagt. Een schilderachtig valleitje! De blauwe steekt de weg over, terwijl de groene de beek terug naar beneden volgt om ze verderop over te steken. Toen wij er waren, was de beek al zo breed en diep dat we ze niet meer konden doorwaden en pas aan het stenen brugje de groene wandeling konden hernemen.

Via het bos, langs de weg van Haybes naar Les Hautes Buttés, kom je dan aan een fantastisch uitzichtpunt over Fumay. Het is moeilijk te bevatten dat je zoveel hoogte hebt gewonnen op een al bij al gelijkmatig pad. Van het uitzichtpunt gaat de groene wandeling verder tussen veld en bos, op een werkelijk prachtig pad. In het bos achter het centrum raakten we zowel op de blauwe als op de groene wandeling het pad kwijt. Ik heb de indruk dat het zich daar verlegd heeft naar de mountainbike-route. Echt een probleem is dat niet want je kan zonder veel moeite door het bos afdalen naar de asfaltweg, of effectief het MTB-pad volgen.